รอ ... ที่จะกลับมา

 

เมื่อตอนที่เราเป็นเด็ก เรามักจะมีความสุขอยู่กับการได้คิดถึงอะไรบางสิ่ง บางอย่าง ไม่ว่าสิ่งนั้นจะจริงหรือไม่ก็ตาม

เราไม่ได้ให้ความสำคัญกับผลลัพธ์ของมันมากนัก ขอแค่เพียงเราได้สร้างจินตนาการและโลกส่วนตัวขึ้นมาล้อมกรอบเราไว้ แค่นั้นก็พอ

 

หากเด็กหญิงน้อยจะคิดว่าต้นหญ้าที่ไหวเอนตามสายลม คือผู้คนที่มาร่วมในงานเต้นบัลเลต์ของเธอ

และเธอจะจับมือเจ้าหมาน้อยให้ขึ้นมาเป็นคู่เต้นของเธอ...

หรือเด็กชายจะเห็นกองทรายที่อยู่เบื้องหน้าคือภูเขาที่สูงที่สุดในโลกที่เค้าจะต้องปีนขึ้นไปให้ได้

 

 

สิ่งเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่แปลกนัก

 

 

 

และเมื่อจวบจนเวลาที่ผ่านไป เด็กหญิงและเด็กชายต่างก็เจริญเติบโตไปตามวิถีทางแห่งผู้คน

ทั้งคู่ได้เรียนรู้วิชาการ ได้เรียนรู้ที่พบปะผู้คนที่มากหน้าหลากตา การดำรงอยู่ในสถานะของมนุษย์ผู้ที่เติบโตแล้วทั้งทางร่างกายและจิตใจ

 

และทำให้รับรู้ได้ว่า ต้นหญ้าที่เป็นผู้ร่วมงานในวันเก่าก่อนนั้น ก็คือต้นหญ้าเพียงเท่านั้นเอง

น้องหมาในวันนั้นก็ชราลง จนแทบที่จะไม่มีแรงจะลุกขึ้นมากระโดดโลดเต้นเมื่อได้เจอเราได้อย่างเช่นก่อนอีกแล้ว

 

และ ... ผู้ชายคนนั้นก็ได้เจอสิ่งที่ยิ่งใหญ่มากกว่ากองทราย มันเป็นสิ่งที่ท้าทายและจะต้องฟ่าฟันตามเป้าหมายให้จงได้

 

นั้นคือ พวกเค้าได้เรียนรู้ถึงความเป็นจริง .....

 

ในอีกโลกนึงที่ผู้คนทั้งหลายต่างดำรงชีวิตอยู่ในแง่มุมของความเป็นจริง สิ่งที่จะตอบสนองความรู้สึกที่ให้เป็นสุขกับเค้าทั้งคู่จะยังคงมีอยู่เรื่อยไป ตราบเท่าที่มีสิ่งให้ไปแลกเปลี่ยน

สิ่งนั้นนำไปเสนอนั้น อาจจะด้วยเต็มใจ .... หรือก็ขมขื่นเต็มทน

 

 

 

 

ความสุขที่เกิดขึ้นจากใจของเราอย่างที่ไม่ต้องการสิ่งแลกเปลี่ยน หายไปไหนเล่า

จินตนาการที่หล่อเลี้ยงเราในวัยเด็กกลับสูญสิ้นไปตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

 

 

 

พยายามที่จะรื้อฟื้น แต่มันกลับลางเลือนเต็มทน

แต่สิ่งที่กลับมาถมให้จำได้ฝังใจกลับกลายเป็นริ้วรอยแห่งบาดแผลที่ได้มาจากการดำรงชีวิตในโลกแห่งความจริง

 

.

.

.

.

 

จนกว่า เมื่อใดรู้สึกได้ว่า .. 

 

เราเผลอยิ้มให้กับบางสิ่ง ... เด็กน้อยในโลกแห่งจินตนการคนนั้นได้กลับมาเยี่ยมหาอีกครั้ง

 

 

 

 

fuel
23 ก.ย. 2551 เวลา 00:30 น.

ชื่อ

อีเมลล์

เว็บไซต์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่